Afscheid, weer thuis

Tja aan alles komt een eind, so be it, dus ook aan onze vakantie. We zijn inmiddels al weer een klein weekje thuis, maar desalniettemin nog een kleine terugblik op de allerlaatste belevenissen van het afscheid tot het weer thuis komen.  14 februari is de dag van vertrek. Zoals ik al schreef kunnen we lekker op ons gemak vertrekken vanuit het resortje. Gisteren heeft Aad er nog voor gezorgd dat de auto er weer een beetje goed uitziet. Ja dat was wel nodig na al die omzwervingen van de laatste week door het achterland. Het laatste ontbijtje wordt voor ons klaargemaakt. Lekker. Iedereen dreutelt een beetje om elkaar heen, niet echt blij met het naderende afscheid. Op mijn gemak doe ik de laatste spulletjes in mijn  koffer. Dat is overigens nooit zo’n probleem als je alleen wat licht zomergoed bij je hebt en meestal je koffer niet eens uit  pakt. Dan komt Anna nog met iets speciaals. Ze heeft deze week in onze kamer gezien dat ik een rijststengel achter het opstaande randje van de schrijftafel heb gezet. Nog niet helemaal volgroeid (nog in de groene- i.p.v. bruine fase) maar door mij geplukt omdat ik nu eindelijk eens wilde zien hoe dat groeit. Anna vindt dit eigenlijk maar niets of beter gezegd ze wil me iets geven dat meer betekenis heeft dan zo maar een rijststengel. Voor ons vertrek komt ze met een zak met daarin een hele “streng”  gebundelde rijsstengels. Ze heeft deze al jaren bewaard. Ik begrijp uit haar verhaal dat Thaise families speciaal rijst bewaren die gebruikt wordt bij bijzondere gelegenheden zoals inwijdingen van huizen of huwelijken. Het is me duidelijk dat ze mij, iets voor haar zeer waardevols, wil geven. Ik neem het in dank aan en zal het zeker respectvol blijven bewaren als goede herinnering aan de fijne relatie die we met deze mensen hebben opgebouwd. Bij het afscheid wordt nogmaals de hoop uitgesproken dat we elkaar dit jaar in Nederland een keer zullen ontmoeten. Een zoon van Staffan woont in Amsterdam en het is al te lang geleden dat hij hem en zijn familie in Zweden heeft ontmoet. Dus wie weet. Het is voor mij ook helemaal niet ondenkbaar dat een volgende vakantie in Thailand weer bij hen wordt afgesloten. Ot wisselt nog snel wat voetbalwensen met Aad uit en zijn vrouw Wang vertelt mij nog dat ze misschien een volgend keer als we komen er wel een kind bij heeft. Ik vraag nog of ze zwanger is, maar ze zegt van niet, maar ze wil wel heel graag een tweede kind, een broertje of zusje voor de kleine Leo. Die boodschap geef ik Ot dus nog even mee, haha. Hij wordt zelfs een beetje verlegen geloof ik, maar het is wel duidelijk dat Wang niet alleen staat waar het om het krijgen van een tweede kind gaat. Luid toeterend verlaten we Sao Pao en gaan op weg naar het vliegveld in Krabi. We rijden dezelfde mooie route als op 8 februari en komen keurig op tijd in Krabi aan. De autoverhuurder hebben we van tevoren even ingeseind over het tijdstip van aankomst en deze staat al op ons te wachten. De tijd van wachten komt nu voor ons. In Krabi hebben we nog anderhalf uur, later in Bangkok nog vijfeneenhalf. Maar het verloopt allemaal lekker vlotjes. Eerst de koffers halen en opnieuw inchecken nadat ik mijn zomeroutfit heb verruild voor mijn spijkerbroek, trui, sokken, schoenen en jack. Zo bagage hebben we geen omkijken meer naar. Dan is et tijd voor een Starbucks, wat winkelen, wat eten, wat mensen kijken. Je weet hoe dat gaat. De tijd is voorbij voordat we er erg in hebben. Het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt prima op tijd. Niet te geloven zeg ik slaap zelfs een aantal uren. Dat is voor het eerst en scheelt een flinke slok op een borrel. Om ca. kwart voor zes in de ochtend staan we op Schiphol en hebben direct aansluiting op de eerste trein naar Utrecht. Samen peuzelen we, we moeten er zelf om lachen, een hele zak popcorn (nog overgehouden van de avond met Ekachai Srivichai) naar binnen. Gatver wat zal dat voor een wee luchtje gezorgd hebben in de trein en dat ‘s morgens om kwart voor zeven. Om ongeveer kwart voor negen staan we in Deurne op het station ondanks 4 mededelingen van vertraging onderweg over wisselstoring, vertraging om deze- , vertraging om die reden, blabla…. Leve de NS, we zijn weer in ons koude, kleine kikkerlandje! Maar voor negenen zijn we ook weer thuis, heerlijk. Ik blijf nog wel even met deze vakantie bezig. Foto’s sorteren, mooi boek maken, verhalen doorvertellen etc. Het is zo weer tijd om over onze volgende reis na te gaan denken. 

Einde alweer in zicht

13 februari, ja zo ongeveer het begin van het einde van de vakantie. Een laatste dag waarop ik van plan ben het er nog maar even goed van te nemen. Genieten van de zon, zwemmen, al het moois om me heen. Want dat staat voor mij als een paal boven water, het is een heerlijk stukje Thailand, een klein paradijsje op aarde. In de loop van de week heb ik met mijn telefoon wat shotjes gemaakt. Vandaag doe ik wat knip- en plakwerk en uiteindelijk, letterlijk met horten en stoten, kan ik hopelijk wat van de sfeer aan de lezer van mijn blog overbrengen d.m.v. het bijgesloten filmpje. Heerlijk toch? Die geluiden alleen al. (het rinkelen van de vaat daargelaten)

 

 

De dag begint weer met een aardigheidje, Aad krijgt een gebakken eitje, met alles erop en eraan in de vorm van een butterflytje. (rijmelarij van niks maar vooruit maar) Een klein detail, maar het is leuk dat daaraan regelmatig aandacht wordt besteed. En ook bij het avondeten een verrassing speciaal voor hem op onze laatste avond hier. Als toetje sticky rice met mango. Zijn favoriete toetje. Ik moet zeggen dat ik er ook niet vies van ben. Dan op de laatste dag ook nog een hele kleine toegift van de natuur op al het moois dat we al gezien hebben. Bezoek van een klein, fijn kikkertje.  Op grote afstand laat zich nog een voor ons onbekende vogel zien. Het blijkt om een Drongo te gaan. Een in de Tropen en Subtropen in het regenwoud voorkomende vogel. Best bijzonder ook al is de foto niet perfect.  Zichtbaar is in elk geval een typisch kenmerk van deze vogel. Een lange verenloze staart enkel met 2 veren aan het uiteinde. Ja tijdens deze reis zagen we veel “vreemde-“ en veel onbekende vogels. Het is  mooi geweest. Morgen wacht ons een lange reisdag. We kunnen ‘s morgens in elk geval op ons gemak vertrekken en we zien dan verder wel. Het hoort erbij, je neemt het op de koop toe. 

Palmbomen en sightseeing

Hoe geliefd die Ekarchai echt is merk ik ‘s morgens als ik bij het ontbijt kom. Iedereen wil weten hoe het was. Met stralende blik in de ogen vertellen ze over een concert van Srivrichai dat ze vroeger bezochten. Rond de middag vertrekken we voor een vermoedelijk laatste uitje hier. Voordat we wegrijden laat Aad via zijn Tom Tom aan Ozzie/Ot zien wat onze plannen zijn voor vandaag. Een bezoek aan de Khao phlai dam. Vreemd moment als ik me realiseer dat hij Tommie absoluut niet kent. De auto van Anna en Staffan is een modern uitgeruste auto. Dat Ot er niet mee vertrouwd is blijkt als hij Aad uitvoerig gaat uitleggen hoe hij de door hem aangegeven plaatsen kan bereiken. Wat dat apparaat doet is hem dus onbekend. Hadden we maar naar hem geluisterd. Al die moderne apparatuur blijkt vandaag weer goed voor veel “nutteloze” kilometers. Ons doel bereiken we niet. Maar het wordt wel weer een mooie sightseeing. We rijden over de 401 richting Khanom. Als we later over de 4083 rijden gaat deze plotseling over in een zandweg. Dat wil overigens niet zeggen dat de weg slechter wordt, nee eerder beter. De verharde weg zit vol grote gaten. De route van vandaag gaat door een streek vol palmbomen. Links en rechts ongelooflijk grote bergen kokosnoten. Ik weet eigenlijk helemaal niet of deze aan een bepaalde oogsttijd zijn gebonden. Net als eergisteren bereiken we ons doel niet.We zullen nooit weten hoe ver we van de dam verwijderd zijn gebleven. Net als eergisteren kunnen we er niet meer onderuit. We moeten uitstappen en verder lopen. Je kunt zien dat er in de regentijd enorme hoeveelheden water naar beneden gekomen zijn die grote schade aan de weg hebben veroorzaakt. Diepe kuilen, uitgeholde gleuven versperren de doorgang. Ons Toyataatje is er in elk geval niet op berekend.



Dus dat wordt sjouwen. Vol goede moed wandelen we verder. Maar het is verschrikkelijk warm en zwaar. Tenminste voor mij. Terug is het probleem niet, maar dat lopen omhoog grmmmppphhmm.



We leggen toch nog een hele afstand af en hoe hoger we komen des te mooier het uitzicht wordt over de bergen en de zee. We krijgen loon naar werken. In dit gebied zitten tig verschillende soorten vlinders, van minimale grootte tot naar onze begrippen kanjers. Onze verwoede pogingen om ze te fotograferen lukt nauwelijks. Ongeduldjes zijn het, maar wel mooi. Overal horen we het hele fraaie geluid van een bepaalde vogel. Plotseling zie ik een vrij grote vogel overvliegen. Als we het ‘s avonds nakijken zou het best eens kunnen zijn dat het toch een vogel is uit de koekoekfamilie. Het geluid doet, ondanks dat het nogal verschilt wel denken aan dat van de bij ons voorkomende soort. Opmerkelijk dat we vandaag zelfs geen brommertje tegenkomen.



Op de terugweg stoppen we bij Nai Phlao beach. Het waait er hard. Lekker. Er liggen een paar eigenwijze “rode kreeftjes” flink te bakken. Er wacht me een tropische verrassing. Omdat ik geen tonic kan bestellen vraag ik maar om een green fanta. Dat lijkt me het meest fris. Als ik het drankje voor me zie staan draait mijn maag zo ongeveer om. Het zal wel weer zo super zoet zijn. Maar met de eerste slok is er meteen een klik met  45 tot 50 jaar geldeden. Hmmm de oude Exota! Die is volgens mijn nooit geëvenaard. Nu dus wel. We eten een klein hapje: stukjes banaan gebakken in deeg met vanille-ijs en delen samen nog een pannenkoek met honing. Zo we kunnen er weer even tegen. We maken een korte strandwandeling en rijden dan weer door naar Khanom beach. De route gaat  over een zandweg. Ik zeg nog, “tjee je zou je was hier maar aan de kant van de weg hebben hangen”, als er een vrachtwagen van de andere kant komt rijden die de weg besprenkelt met water. Dat moet een genot zijn voor de mensen die langs de stoffige weg wonen.  Bij Khanom beach drinkt Aad nog wat. Mijn Exota van een half uur eerder vind ik voldoende.



In Thailand heeft men soms heel simpele oplossingen voor een probleem. Op weg naar huis komen we voorbij een markt. Wat doe je als er geen parkeerruimte is? Gewoon een rijbaan afsluiten die gebruikt kan worden om te parkeren. Maar daarbij natuurlijk wel zorgen voor een paar druk gebarende en continu op een fluitje blazende agenten. Als we bij Ekman terugkomen is het snel omkleden geblazen. Buiten ons zijn er op dit moment maar 4 andere gasten en die eten geen van allen in het resort vanavond. We gaan met Staffan, Anna, Pee Pee en de kleine Leo uit eten.
Er zijn wat problemen geweest met internet dus pas vanavond laat kan ik mijn blog plaatsen. Samen met Ossie kijken we nog naar Liverpool – Wigham. Voor Ot een teleurstellende 1-1. Mij maakt het zoveel niet uit. Ik wil naar bed. Ik heb slaap.

Show

Het is inmiddels alweer de 11e. ‘s Morgens na het ontbijt worden we door Staffan geroepen. Wang heeft een bigsize vlinde  zien zitten en natuurlijk wil hij dit aan ons laten zien. Een keer eerder heb ik deze Tigermoth (de soort waartoe hij behoort) gezien maar dat was in “gevangenschap”. Vorig jaar zijn er hier ook een paar komen aanvliegen. In de tuin hier zie ik veel verschillende vlinders. Tuin lijkt aantrekkelijk voor ze. Staffan vertelt dat we tijd genoeg hebben om onze fototoestellen op te halen. De vlinder zal zich voor de nacht niet verplaatsen. En inderdaad ‘s avonds om 8 uur zit het beestje er nog. Naar vlinderbegrippen mogen we het wel een beest noemen. We hebben nieuwe overburen gekregen vandaag. Mijn moeder zei altijd: “Als lelijk zijn zeer doet dan janken we allemaal van de pijn”. Ik moet zeggen dat ik te doen heb met deze “witch of Switzerland.” Een heel eigenaardig stel. Komt op hoge poten 2 dagen eerder dan afgesproken hier aanzetten met de hoogste eisen. Ze willen met niemand iets te maken hebben, dus eten ze apart van iedereen aan een elders geplaatst tafeltje. Het is juist zo gezellig dat iedereen samen eet. Lekker kletsen over van alles en nog wat, koetjes en kalfjes. Aad gaat op jacht naar fotogenieke beestjes en  ik werk wat aan mijn blog. Na de “inspanningen” van gisteren is het vandaag weer relaxen verder. Als enigen maken we gebruik van het zwembad en de ligstoelen daar. Niet te lang, de zon blijft behoorlijk warm. We trekken ons terug op ons eigen overdekte terras. Het gebruikelijke puzzelen, lezen, lanterfanten gaat gewoon door. Alhoewel, later op de middag bekijk ik hoe ik evt. de filmpjes van mijn telefoon kan bewerken. Dat blijkt nog een hele puzzel voor me te zijn. 



Aad en ik eten vroeger dan de rest van de gasten. Anna wil graag iets extra’s voor ons doen en heeft voor ons kaartjes gekocht voor een optreden van Ekachai Srivichai.

Voor de echte Thailandfan !

Het is volgens haar een zeer beroemde zanger die veel fans heeft in binnen- en buitenland. Als  ik zie hoeveel er op Youtube naar filpjes over hem gekeken wordt geloof ik dat graag. Later vertelt ze dat we misschien wel problemen kunnen krijgen met de kaartjes omdat zij ze op de zwarte markt kreeg aangeboden. Het concert was allang uitverkocht. Ze wil dat wij zien hoe de Thai zo'n avond beleven. Eerst zegt ze dat we met haar ouders zullen gaan. Later blijkt dat haar broer, schoonzus en de klein meid meegaan. We rijden zelf met de auto, zodat we niet van elkaar afhankelijk zijn als de een wat vroeger naar huis wil dan de ander. Iets totaal onverwachts gebeurt. Ik denk nl. dat het concert in een of andere zaal wordt gegeven, maar niets is minder waar. Als we aan komen rijden lijkt het een grote kermis. We worden door druk fluitende en gebarende politiemensen (waar hebben we dat eerder gezien?) naar de parkeerplaats geloodst. Op dat terrein, het is een afgebakend stuk van het strand, staat een megagroot podium. Er zijn duizenden bezoekers. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, fans van 2- tot 80 jaar oud. Ieder zorgt in alle rust voor een eigen stoel. De menigte is helemaal in de ban van wat er op het podium gebeurt. En dat is veel meer dan ik me heb voorgesteld. Het is een grote show met ballet, moderne dans, gastoptredens van andere zangers/zangeres, cabaretgroep, live band, lichtshow noem maar op. Een dans refererend aan de lotusbloem ontbreekt natuurlijk niet.



Al na het eerste nummer krijgt Ekachai rozen van zijn fans.  De live band speelt goed, Srivichai zingt goed, maar de geluidsapparatuur laat te wensen open. De bassen dreunen door in mijn lijf.  Op een gegeven moment tijdens het optreden van een soort cabaretgroep ligt het publiek zo ongeveer dubbel van het lachen. Twee nuchtere Hollanders zien het aan. De muziek varieert van Oosters aandoend, rustig en sierlijk tot heftig en wild hedendaags. Reclame van grote bedrijven als Yamaha, Chiang(beer) en Isuzu geven aan dat het niet zo maar om een optredentje gaat. Uiteraard ook overal drank- en eettentjes of eigenlijk moet ik zeggen tenten. Als we even na elf uur weg gaan staan er nog veel kramen met wel 6 vierkante meter aan etenswaren. Saté, popcorn, gebakken spek, noem maar op. Ik vraag me af hoe laat dit feest afgelopen zal zijn, als dat er nog allemaal doorgedraaid moet worden. Ook kramen met kinderspeelgoed, grote ballonnen etc. zijn aanwezig.  Ik zei al het leek wel een grote kermis. Ik denk dat we zo ongeveer de enigen zijn die rond 11 uur aftaaien. Wij de farang worden door tig paar ogen nagekeken. Mooi al dat typische uit het Thaise leven dat we deze avond terugzien. Veel jongeren, nog in schoolkostuum, hangen wat flirtend aan de buitenkant van de ruimte. Opvallend al die zwarte koppies. Naast ons een uitzondering, een vrouws met grijs haar, net als ik. Jonge moeders gaan met het grootste gemak in de kleermakerszit op hun stoel zitten als hun kinderen in slaap sussen. En niet alleen de kinderen. Een Thai kan nu eenmaal op elk moment van de dag en overal in slaap vallen.



Een heel opvallend feit van de avond heb ik nog niet vermeld. Bij de entree en ook op het terrein waar het spektakel plaats vindt staan/lopen met geweren uitgeruste militairen. Volgens Anna maken deze mensen deel uit van de security en zijn geen militair. Security hoofdzakelijk bedoeld voor de veiligheid en bescherming van de zanger, die een grote status heeft in dit land. Grote groepen fans volgen hem overal.
Als we rond half twaalf terugkomen is alles donker. Iedereen ligt al in bed. Anna kijkt nog even vanaf het balkon en wil heel graag weten hoe we het vonden. We maken nog een praatje en dan is het ook voor ons tijd om te gaan pitten.

Khao Nan nationaal park, Khao Ka Archaeological Site

Over 9 februari kan ik heel kort zijn. Een dag van lanterfanten en wat daar zoal bij hoort; lezen, puzzelen, bloggen, muziekje luisteren, zwemmen, zonnen, wandelingetje. Goh, de rij is langer dan ik dacht. Een leuk moment nog. Wang komt met haar zoontje Leo, die vorig jaar met zijn vader en opa een dag met ons op stap is geweest, langs onze bungalow gelopen. Ze zegt hem ons te begroeten. Heel voorzichtig, een beetje verlegen doet hij dat. Even later komt Wang weer met hem teruggelopen. Ze vertelt ons dat Leo boos op haar is omdat ze niet heeft verteld dat wij er weer zijn. Hij kent zelfs mijn naam nog. Leo is net 5 geworden.
Echte zittenblijvers zijn we niet. We besluiten om naar het dichts bij zijnde nationale park Khao Nan te gaan. De dichts bij zijnde locatie waar je het park in kunt ligt op een steenworp afstand en omdat we een auto tot onze beschikking hebben wil dat al helemaal niets zeggen. Tenminste dat denk ik van tevoren. Aad wint informatie in bij de mensen hier en Tommie onze navigator volgt braaf de instructies die hij ingevoerd krijgt. Dit heeft wel tot gevolg dat we op vele plekken komen die we zelf nooit zouden hebben gekozen, maar toegegeven, het is in ieder geval weer een hele mooie route. Wat we dit jaar eigenlijk nog weinig zagen, zien we vandaag vaak. Ik vind het altijd een mooi gezicht .Niet typisch Thais maar toch: de witte reigers die om koeien heen dansen en ongedierte uit de huid van de koeien halen. Oftewel “reigers die koeien vlooien.” Een van de vele mooie momenten en belevenissen van vandaag, ook al balen we op een gegeven moment wel even. Het is lang, lang zoeken. Dat geven we op een bepaald moment dan ook maar op. We worden over zandpaden gestuurd, door de dikke rode klei, over betonblokken die langs de kant zo’n lekkere 90 graden hoek maken waar je dus beter maar niet vanaf kunt schieten en Aad moet af en toe langs diepe kuilen manoeuvreren op hele smalle weggetjes. Dan weten we het gewoon eventjes niet meer. Dan maar terug en bij het hoofdkantoor het park in. Maar hoe komen we daar?? Heel toevallig komt er als we even uitstappen een man op een brommertje aanrijden. Hij ziet volgens mij direct onze twijfel. Dat betekent in Thailand maar een ding: waar kan ik jullie mee helpen? Hij praat en praat, tekent de te volgen route op onze kaart uit, begint weer met een nieuwe uitleg. We zien dat hij moeite heeft met het lezen van onze  kaart. Het enige wat vaststaat is dat in zijn verhaal een benzinepomp voorkomt. We zitten wel om benzine verlegen inmiddels maar wat moeten wij met zijn verhaal als zijn “niet weten” zo duidelijk is? Wat ik en ook Aad zo langzamerhand  hebben geleerd is dat een Thai je altijd wil helpen zelfs als hij het antwoord op een vraag niet weet. We bedanken hartelijk en als hij uit het zicht verdwenen is besluiten we: auto aan de kant, hier gaan we wandelen. We lopen door rubberplantages en bos. Overal geluid van stromend water en vogels.

Als we beneden ons een riviertje zien stromen lopen we er even naar toe. In de middle of nowhere staat aan de andere kant van het water een typisch Thais huisje. De bewoner komt volgens mij net naar beneden op zijn brommertje en heeft zich al half uitgekleed om door het water naar zijn huis te gaan. Als hij ons opmerkt doet hij snel een doek om. Hij loop recht op ons af en vraagt of hij ons ergens mee kan helpen. “Nee hoor, dankjewel, we lopen hier alleen lekker te wandelen. We nemen hier zomaar een kijkje. Oke khohhbkhoen kha”. Als we weer boven zijn lopen we nog een klein stukje door en dan vinden we het weer welletjes. We lopen terug naar de auto, deels door de pijlen te volgen die Aad in het zand heeft gezet. Stukken slimmer dan klein duimpje! De man die we eerder bij het riviertje zagen rijdt ons voorbij. Zijn hele gezinnetje op de brommer. Vier mensen dat is geen enkel probleem. Door kuilen hobbelen evenmin. Het is jammer dat vlinders soms nog ongeduldiger zijn dan mensen. Ik krijg geen kans er een van de aparte soorten die we zien te fotograferen. Wat er ook gebeurt Aad besluit om op de terugweg, d.w.z. als de gelegenheid zich voordoet, alleen nog maar over verharde wegen te rijden. We hebben nog een paar missers, maar tenslotte komen we op de weg uit die we moeten hebben. Aad heeft zelfs in “de binnenlanden” kunnen tanken.

Langs de route terug naar het resort nemen we nog een kijkje bij de archeologische vindplaats Khao Ka. Het lijkt wel alsof het duveltje er vandaag mee speelt. Alle hekken gesloten. Voor de derde maal schiet een Thai (ja, op een brommertje) ons te hulp. Hij ziet ons twijfelen en zegt ons dat we gerust over de hekken mogen klimmen. Normaal gesproken kan hij als er zich iemand meldt de beheerder bellen voor de sleutel. Daar vindt hij het nu een beetje laat voor. We lopen naar boven. Op weg daar naar toe zien we hoe Boeddha van boven op het dorp neerkijkt en het beschermt.

Het zijn slechts schamele restanten die we te zien krijgen maar toch is het jammer dat deze ruïnes  (het is eigenlijk een te groot woord) er zo bijliggen. Dat ken ik dan veel minder van Thailand. Bezienswaardigheden, nationale parken worden heel goed bijgehouden. Maar dit even terzijde. Als we weer beneden komen is de man nog steeds in de buurt. Hij blijkt de naaste buurman. Hij vertelt nog dat een kopie van deze oude cultuur/tempel te zien is in het Nationaal museum in Bangkok. Hij spreekt goed Engels en dit keer neem ik dat dan ook voor waar aan. Hij geeft ons nog een tip voor de komende dagen. Een plek waar je goed kunt wandelen en waar je een, volgens hem, prachtig uitzicht hebt over de omgeving: de Golf van Thailand en het Knanom Nationaal Park. Om welke tempel of cultuuruiting het nu precies gaat is me eigenlijk niet duidelijk geworden. Onderweg stonden enkel informatieborden in het Thai. Die borden heb ik gefotografeerd en ongetwijfeld wil iemand in het resort wel even helpen met de vertaling en uitleg. Dit houden mijn lezers dus tegoed.

Het blijkt een goede beslissing te zijn geweest om nog even naar de ruïnes te gaan, Na 7 keer Thailand zie ik op de route nu eindelijk hoe rijst er in de eindfase van verbouwing uitziet. Het is nog net wat anders dan ik altijd heb gedacht. Nu moest het er maar eens van komen. Ik ben uitgestapt en heb het uitvoerig bekeken. Ook, en dit is ook helemaal nieuw, zie ik hoe grote plakkaten rubber bij de verschillende huisjes te drogen hangen. Na de oogst verwerken de boeren zelf de rubber tot deze grote plakken. Elke keer is er weer wat nieuws. Thailand je raakt er niet uitgekeken. Ook al ging het met vallen en opstaan het was weer een prachtige dag. Jammer dat ik nog 2 PSV hooligans tegenkwam. Alhoewel. Later op de dag krijgen we ook nog bezoek van Woody.

Feest

8 februari. Ja weer een jaartje ouder. Een heel leuk begin van de dag vandaag. Allereerst natuurlijk de felicitaties van Aad met een hele mooie Thaise kaart en wegwerpcameraatje dat ik later mag inruilen voor een andere. Superbe want onze camera wordt voor mij te zwaar om te hanteren.  En dan een vrolijk “lang zal ze leven”  voorgeprogrammeerd vanuit Youtube. (binnen ons gezin hebben we een apart genre lang zal ze leven muziek) Oh oh als dat laptopje toch was thuis gebleven. Even later komt Henriette, net als wij, klaar voor het ontbijt. Van haar krijg ik naast de felicitaties een nieuwerwets schuifspel. In elk schuifblok een foto van een van ons, onze kinderen, hun liefjes en van Henriette zelf natuurlijk met proficiat daarop. Leuk, leuk. Het feest blijkt nog maar net begonnen. Eerst krijg ik een van een servet gevouwen feestmuts op. Ik lijk verdorie  Frau Antje wel zie ik later. Dan komt Aad met een grote taart versierd met roosjes en tekst. Voor de eerste keer in mijn leven zie ik dat de bakker er zelfs een mes bijlevert. Het ontbijt was eigenlijk al meer dan voldoende maar vooruit dan een heel klein stukje nu. Henriette moet toch een beetje mee kunnen vieren. Als we teruglopen langs de receptie word ik daar nog eens verrast. Ik krijg een mooi boeket aangeboden namens het resort. Enne, ….  ja betalen dat moet natuurlijk voor vertrek daar ook nog gebeuren.



Dan is het tijd om afscheid te nemen van Henriette. Zij gaat vandaag naar huis. We hebben met z’n drieën 3 fijne weken gehad. We laten Ao Nang Paradise resort letterlijk en figuurlijk (foto) achter ons.

Wij gaan richting de oostkust. De route loopt door een heel rustig gebied. De omgeving is weer om van te smullen. Man, hier krijg ik volgens mij nooit genoeg van. Verkopers met  massa’s fraai opgestapelde mandarijnen, eindeloze plantages, volgepakte, zeg maar overladen vrachtwagens en af en toe een kleine nederzetting. Anders kan ik het niet noemen. De mensen wonen er onder heel primitieve omstandigheden. Wat ik nog nooit eerder gezien heb is de manier waarop palmen op een soort van eilandjes in ondergelopen, moerassig gebied worden opgekweekt. We zien dat we sowieso door een vochtiger gebied rijden. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit de naweeën zijn van de enorme hoeveelheid regen die Thailand in het afgelopen regenseizoen te verwerken heeft gehad. Dat moet ik toch eens navragen. Als we in de buurt komen van de provincie Nakhon Si Thammarat wordt het wat drukker op de weg. Nadat we de U-bocht aan het einde van de 4014  richting NST hebben genomen doemen de bekende klaksteen rotsen, nu die van de oostkust aan de Golf van Thailand, op. We naderen onze bestemming, Ekman garden resort in Sao Pao, ca. 10 km onder Sichon. Wat worden we hartelijk, heel hartelijk ontvangen. In de mails die we af en toe uitwisselen krijgen we altijd big hugs. Nou die krijgen we nu echt. Hartstikke leuk. Iedereen is oprecht blij ons weer te zien. Vorig jaar zijn we ook in dit kleine, maar super resortje geweest. Natuurlijk moet ik wel even de taart afgeven zodat die tot  vanavond in de koeling kan staan. Er gaat een lichtje branden en ja hoor, er wordt meteen van alles geregeld.  We zijn om kwart voor twee hier aangekomen en tot bij vieren is het bijkletsen. Als ik in onze bungalow kom is alles versierd met bloemen. Het valt trouwens op hoe de tuin hier in het afgelopen jaar gegroeid is. Overal  planten, bloemen, bloemen en nog eens bloemen en niet de minste. Nog weldadiger dan het vorig jaar. Ik moet er deze week maar eens een kort filmpje van maken en in deze blog plaatsen.
Ondertussen komen er via sms, mail en telefoon gelukwensen binnen. Aad gaat nog even zwemmen, ik blijf in ons huisje, fijn een poosje horizontaal gestrekt. Om een uur of acht komen de gasten bij het barretje bij elkaar. We maken kennis met hen. Het is weer een bont gezelschap, zowel qua nationaliteit als qua gedrag, karakter. Ik weet het, ik heb snel een oordeel, maar dat is nu eenmaal zo. Ik spreek ook geen enkel waardeoordeel uit, ik constateer alleen. Wie mij kent zal verbaasd zijn. Ik zelf ook trouwens. Ik heb kikker gegeten bij de borrel vooraf!!!!! Het billetje ging nog wel, maar voor de rest hhhmppfffgrmm. Om kwart voor negen kunnen we aan tafel. We zijn met 14 personen. In een korte tijd is de hele tafel bedekt met allerlei gerechten. Wat wordt hier veel aandacht aan besteed zeg, het is een grote feestelijke dis. Na het eten gaat het licht uit en mijn taart verlicht met kaarsjes en versierd met bloemen wordt onder luid gezang van iedereen naar buiten (alles speelt zich in Thailand buiten af) gebracht. Alle gasten zijn door Anna ingelicht. Ik wordt toegezongen in het Nederlands, het Zweeds, het Engels, Thai en nog wat ondefinieerbaars. Natuurlijk moet ik de kaarsjes uitblazen. Ik tel ze, het zijn er 17. Mijn buurman vindt dat ik er oud uitzie, want zo grapt hij “I thought you were over 20 years old”. Nou als dat geen compliment is, weet ik het niet meer ook al is het een beetje de “omgekeerde waarheid” natuurlijk. We kletsen nog wat na. Rond elf uur is bij iedereen het kaarsje wel zo ongeveer opgebrand. Langzaam gaat het lichtje uit. Welterusten, good night, schlaf gut, snurkewol. 

Luieren

Het is ongelooflijk maar als we ‘s morgens in de ontbijtruimte komen komt er een collega van Aad op hem af. Aad wist weliswaar dat hij ook in Thailand zou zijn. Maar dat hij zelfs hetzelfde resort geboekt had voor een paar dagen was wel heel toevallig. Wie beweert ook alweer dat toeval niet bestaat? Evenals wij is hij met zijn gezin toe aan een rustdag, lekker luieren en relaxen. Het is dan ook niet vreemd als ik later op de dag voor een uurtje naar het zwembad ga, zij daar ook zijn. Ik kies ervoor om ‘s morgens in onze kamer (koel) op mijn laptopje wat te doen: mailtjes versturen, mailtjes lezen en wat bloggen. Het is ook nogal een behoorlijk verhaal geworden dat van gisteren. Voor de rest weinig activiteit. Onderuitgezakt puzzelen, muziek luisteren… zo komen we de dag wel door. Het lui zijn gaat in de loop van de dag langzaam maar zeker over in loom zijn. Het is behoooorlijk warm. Ik klaag niet hoor. Ik hoor de mensen thuis al zeggen: “Wat te warm en wij hier dan?”
Om een uur of zes lopen we naar het strand. Vandaag is onze laatste kans om hier van de zonsondergang te genieten. En dat doen we!! Wat een prachtig schouwspel. We wandelen nog een eindje over het strand en doen daarna nog wat inkopen. Lopend langs alle kraampjes en winkels kan ik het weer niet laten om nog een jurk annex broek te kopen. Ja geen broekrok, maar een “broekjurk” zal ik maar zeggen. Het restantje 7 februari? Loom, lomer, sloom.

Ao Luek

Vandaag gaat de trip naar bezienswaardigheden in het district Ao Luek. Het wordt weer een uitje met veel moois qua natuur. Op weg naar Ao Luek maken we een paar stops om wat foto’s te maken. Eerst wordt het winnen van rubber door Henriette op wat foto’s vastgelegd. Daarna komen we langs een vijver vol met lotusbloemen. Daar schiet ik een plaatje van een Lueke jongeman. Een groot gedeelte van de route ligt tussen rubber- en palmboom plantages. We rijden over wat kleinere wegen en dorpen. Dat is toch wel het grote voordeel als je zelf een auto huurt. Je krijgt veel meer van het dagelijkse leven hier te zien, het is stukken rustiger en op de plekken die je de moeite waard vindt stap je even uit.



We hebben gepland om eerst naar de zgn. Tham Pee Hua Toe (ook wel Tham Huakalok genoemd) te rijden. Deze is alleen te bereiken via een tochtje over  het water. Als we op een gegeven moment bij de ingang van het “Tharnboke Koranee Marine National Park” staan gaan we eerst dit park bezoeken. Dat staat ook op ons lijstje voor vandaag. Bovendien hebben we zo langzamerhand behoorlijk dorst gekregen dus we schieten de eerste de beste drankgelegenheid binnen. 45 baht voor drie blikjes drinken. Tsjonge jonge. Dit park beslaat 104 vierkante km. Het park omvat onder meer altijd groen blijvende planten, turf moeras, mangrove en aan de kust grenzende beboste kalksteenrotsen. Daarnaast behoren ook een aantal in de Andaman zee gelegen eilanden (Ko Hong, Ko Lao, Ko Bulo en Ko Karot) tot dit park. Waar nu het hoofdkwartier ligt leefden vroeger vele soorten dieren. Dit gebied werd vroeger Than Asok genoemd. Later kreeg het dus de naam Than Bokkhorani. In 1955 werd dit gebied een arboretum. In 1998 werd het tot Nationaal Park verklaard. Het park is zo opgezet dat men er het een en ander van kan leren, er heerlijk kan relaxen en plezier aan kan beleven. Het educatieve aspect krijgt veel aandacht. (zoals trouwens overal in de nationale parken in Thailand)  Er ligt een 1.8 km wandelpad doorheen waarlangs verschillende informatieborden zijn geplaatst.  In het park is door verschillende kleine stroompjes een natuurlijke poel ontstaan, de Sa Than Bok Khorani. Doordat die natuurlijke stroompjes op verschillende niveaus samen komen zijn er mooie kleine watervalletjes gevormd. Een mooi gezicht een leuke wandeling. En de Thai hebben het helemaal begrepen. In alle rust zitten links en rechts op daarvoor aangelegde plaatsen hele families te genieten van een picknick.



Dan op zoek naar een pier waarvandaan we een oversteek zouden kunnen maken naar de Pee Hua Toe grot. We vragen het op verschillende plaatsen maar er wordt weinig of geen Engels gesproken en zelfs de kaart kan geen uitkomst bieden. Op een gegeven moment spreken we een familie aan. De een wijst rechtsom, de ander links. Zoals later blijkt hebben ze eigenlijk allebei gelijk maar wij gaan dan met behulp van Tommie en op eigen gevoel maar linksom. Dat is een goede keuze. Na ca. 5 minuten staan we plotseling op een parkeerplaats bij een pier. Dat blijkt de goede te zijn. nl. de pier in Ban Bor Thor. De sleutel is nog niet uit het contact of er stopt een brommer met een vrij forse kerel daarop, voor de auto. Eerst denken we nog dat we hier niet mogen parkeren, maar als ik de folder zie die hij bij zich heeft weet ik wel beter. Hij kan ons voor een prikkie naar de grot brengen. “Weet je wel wat je kwijt bent als je een trip door dit gebied via een excursie boekt?”  Hij heeft gelijk. We kunnen kiezen zelf kanoën of iemand meenemen die onze kano’s over de rivier peddelt. We kiezen voor het laatste. Hij vraagt een alleszins redelijke prijs  en ik moet zeggen het wordt weer een prachtig uitstapje dat meer biedt dan ik vooraf verwachtte. We varen nl. weer door de mangrove. Overal de kleine huisjes met voorzieningen voor vis-, krabben- en oestervangst. Net als gisteren. Voordat we de Huakalok grot bereiken nemen we eerst een kijkje in de Tham Lod. Deze grot is eigenlijk een tunnel die onder de kalkstenen rotsen ligt met een grote variëteit aan stalagmieten en –tieten. Daarna varen we een lagune in. Zo dat was allemaal al extra, nu naar de Pee Hua Toe grot, die eigenlijk ons doel is. Deze grot behoort ook tot het Tharnboke Koranee park. Letterlijk vertaald betekent Tham Pee Hua Toe de grot van de geest met het grote hoofd. Het wordt ook wel de schedelgrot genoemd omdat hier in 2497 BE, (de jaartelling begint bij de dood van Boeddha in 543 voor Christus) in onze jaartelling 1954, schedels zijn gevonden. Op de wanden en het dak van de grot zijn prehistorische tekeningen gevonden. Waarschijnlijk is er in het zuiden van Thailand geen grot te vinden waar meer van deze prehistorische tekeningen zijn te vinden. De tekeningen zijn in drie categorieën onder te verdelen; vormen van mensen en dieren, andere wezens en handen en voeten. Voor de schilderingen zijn de kleuren rood, zwart, geel en bruin gebruikt. De grot is van grote archeologische waarde. Hier ligt het bewijs dat er 3000 jaar geleden aan de kust van de Andaman zee een gemeenschap van mensen leefde. Zij gebruikten de grot als onderdak en vonden hier voldoende natuurlijke bronnen en eten om in leven te blijven. De grot bestaat uit een labyrint van doorgangen waar je bij laagtij door kunt wandelen. Ik vind de verschillende groentinten in de kalkstenen rotsen opvallend mooi.



Op de terugtocht moeten de kanoërs  flink wat meer werk verzetten. We varen nu stroomopwaarts. Als we weer bij de pier zijn aangekomen hebben we trek in een hartig hapje. Over een lange houten, gammele loopbrug worden we het “restaurant” in geloodst. We komen echter niet verder dan een portie gebrande cashewnoten en een bordje gemengd fruit. Weer zie ik een voor mij nieuw soort visje: het trompetvisje. Misschien wel bekend maar op het terrein van vissen ben ik dus absoluut een leek. Kennelijk zijn ze op eten uit en wordt er hier zo af en toe wat in het water gegooid. Het wemelt ervan.  Als we een klein stukje meloen in het water gooien zijn ze er als de kippen bij. Mooi om te zien hoe deze visjes de buit verorberen. Ze pakken deze op met hun snuit, net achter het trompetje en gaan er als de gesmeerde bliksem mee vandoor. Op een rustiger plekje, hap, is het ineens in het bekje verdwenen, of een ander trompetterke zwemt even  rap over zijn maatje heen en heeft het eten dan op zijn snuitje liggen en gaat er mee vandoor. Heel typisch hoe goed dit kleine wezentje is uitgerust om te eten. Het is bijna laagtij. De mangrove is dus voor een stuk “droog” komen te liggen. En gelukkig maar, zo zien we dan nog iets van het leven daarin. Twee varanen bewegen zich traag, (aangepast aan de Thaise manier van leven?) door de modder. Hier en daar zien we een enkel krabbetje lopen. Verder spot ik libellen die ook helemaal nieuw voor me zijn. Het is een heel kleine roodbruine soort met aan de uiteinden doorzichtige vleugels. Eerder die dag zagen we ze ook al in het natuurpark. De camera wordt dus maar weer tevoorschijn gehaald en de beestjes worden vastgelegd.



We volgen dezelfde route terug naar Ao Nang. Het is half zes geweest als we daar aankomen. We drinken eerst iets en dan fijn een uurtje plat. Vandaag ga ik bij het eten voor een biefstukje met frites en rauwkostsalade. Het kan niet Europeser  maar is toch wel verdraaid lekker na al die dagen rijst met. Een cappuccinootje van S. erachteraan en we zijn weer helemaal verzadigd. Beetje bloggen en een spelletje en dat was het dan voor vandaag. Weer een fijne dag in de natuur beleefd.